Petri Bellonii Cenomani De aquatilibus, Libri duo cum iconibus ad viuam ipsorum effigiem, quoad eius fieri potuit, expressis. Ad amplissimum Cardinalem Castillionæum, Paris, Apud Carolum Stephanum, Typographium Regium, 1653. ,
Acus maior et minor.
1. Acum Genuenses Acuin nominant, ídque ad discrimen Galei aculeati, quem Aculatum dicunt. Gallia huic pisci, & potissimum Lutetia & Rothomagum, Orphiæ nomen indidit, Des Orphies, Græcia Zarganes, Italia Acusigole, olim Bellone & Raphis vocabatur. Ea nobis alioqui rarò adferri consueuit, quia serò apparet & capitur. Grandior in Oceano euadit, quàm in Adriatico, ubi vix digiti crassitudinem excedit: Latinorum nonnulli à figura Aculeatum, non quòd acuminata sit, nominauerunt. Huius duæ obseruantur, ut mox dicam, species. Sesquipedales in Oceano capiuntur, duorum pollicum crassitudine, squamis tenuibus obseptas: tergoris partem præ tersitudine lucidam habentes, ut etiam veluti argenti repercussione in oculos vibrent. Viridem præ se ferunt aristam, hoc est, tergoris spondylos. Acus peculiares habet notas quæ Scombro & Thynno etiam conueniunt: Suprà enim & infrà ad caudam, septem pinnulas seu appendices à se inuicem distinctas habet, quæ deinceps ad caudam deferuntur. Pinnam sub ventre in medio corpore & supra tergus gerit: duas autem utrinque ad latera, branchias utrinque quaternas: Rostrum porrectius in exilitatem fastigiatum, tenue, crenatum dentibus, fel iecori annexum. Fœtificat serò, & hyeme parit. Nostri recentibus tantùm utuntur: contrà Illyrii, & qui orientis plagas incolunt, apud quos sale condiri, ut mox dicetur, solent.