Petri Bellonii Cenomani De aquatilibus, Libri duo cum iconibus ad viuam ipsorum effigiem, quoad eius fieri potuit, expressis. Ad amplissimum Cardinalem Castillionæum, Paris, Apud Carolum Stephanum, Typographium Regium, 1653. ,
Channus.
1. Channum Græcis dictum volunt, quòd is piscis moriens, perpetuò hiet, ac rictum edat: unde etiam Latinis hiatula dicta, Massilienses, apud quos plurimus est, Serranos vel Serratanos vocant, Ge {268} nuenses Bolassos, incolæ Portus Veneris Barquetas. Tanta est huius piscis cum Orpho, Hepato & Perca marina (cum qua publicè diuendi solet) similitudo, ut piscem penè eundem esse credas: sed Percæ marinæ Channis sunt maiores, lineísque latis, transuersis ex rufo nigricantibus tergora distincta habent. Channi autem promiscuè transuersas & rectas lineas ferunt. Oppianus,
— Phagrus Channi seducitur esca.
2. Ouidius,
Concipiens Channæ gemino fraudata parente.
3. Græcorum vulgus Channo vocat. Piscem istum irretitum non capiunt, sed calamo fallunt ex hamo, & maximè si carcinis pro esca utantur: eos enim appetunt auidissimé. Channa calculos in capite gerit, ut Perca, Scorpio, Cephalus & Umbrina. Omnes porrò Channos oua ferre ac fœminas dici posse Aristoteles tertio de generatione animalium ait. Partim enim receptacula habent feminis genitalis, partim vuluas. Carnem habent mollem & tenellam, Perca tamen duriorem.