Petri Bellonii Cenomani De aquatilibus, Libri duo cum iconibus ad viuam ipsorum effigiem, quoad eius fieri potuit, expressis. Ad amplissimum Cardinalem Castillionæum, Paris, Apud Carolum Stephanum, Typographium Regium, 1653. ,
Liparis, Macedoniæ pisculus.
1. Est in Macedonia lacus, quem vulgus Conium vel Limnum Pischiac nuncupare solet: in quo Liparides affatim capiuntur quæ toto habitu Sardinam referrent, nisi ventrem magis in latitudinem distentum haberent. His meritò à pinguedine nomen est inditum, quòd vel leuiori ignis calori appositi pisciculi, toti ferè in pinguedinem resoluantur. Caput illis est ut harengis tornatum: labrum tantùm inferius asperitate leui denticulatum: laterum, ventris, tergi & caudæ pinnæ ut Sardinis esse solent: lineam quoque sub ventre asperam habent ac transuersam, quam piscatores circa anum secant, ut inde humor, qui in ventre continetur, effluat: deinde sale conditas holosceno per oculos traiiciunt, atque ita diuendunt. Liparidum captura veris vigore uberior esse solet: sunt enim eo tempore {308} meliores. Leui contactu squamas exuunt: Cutem habent argenteam. Horum pisciculorum ex Conio pago multa scortomata Thessalonicam mittuntur, & ad Chrysitem (quam nunc Siderocapsan vocant) transmittunt: quas illic Harengum gustu æmulari, & ori gratissimas ac delicatissimas esse comperi. Liparis plerunque mixtim cum Lestya ferri consueuit: quæ quanquam multò minor sit, tamen eodem quo Lestya pretio venditur. Ea pars lacus Peschiaci, quæ Conium pagum alluit, Liparidibus tantùm scatet: quas eodem ferè modo quo Thrissas in palude Mæotide decipere solent, nempe cantu & testarum concrepantium harmonia: ad quam saltantes accurrunt, atque incautæ retia subeunt. Macedones autem scientes Liparides turmatim vagari, retia circumponunt, earúmque examen quærunt: quod ubi inuenerint, lintribus obsident: deinde remis aquam quatientes eas terrent, quas pecudum modo, magno grege abigunt, persequuntúrque quousque in retia inciderint: mox omnes ad litus adducunt.