Petri Bellonii Cenomani De aquatilibus, Libri duo cum iconibus ad viuam ipsorum effigiem, quoad eius fieri potuit, expressis. Ad amplissimum Cardinalem Castillionæum, Paris, Apud Carolum Stephanum, Typographium Regium, 1653. ,
Ichneumon.
1. Crocodilo Nilotico fato quodam naturæ infensus est, ac propè lethalis Ichneumon, quemadmodum & Delphino Hamia, Thynno Asilus, & reliquis quoque piscibus culices ac pediculi. Quod quum inter cætera naturæ ludicra magnopere admirandum esse censeam, cúmque multis ob id rationibus adducti veteres, Ichneumonem inter amphibia connumerarint (litoralis enim & Nilo æquè peculiaris est, ac nostris lacubus & amnibus Lutra) eius ob is picturam ex vera effigie à nobis cum Crocodilo conspectam hos loco proponere æquum esse visum est. Est autem Melis corpore, eodémque pilo, recurtis pedibus, nigris, capite oblongo, nare prominula, mustelam iratam esse diceres: cuius ea est natura, ut dormienti Crocodilo magno impetu in fauces irrumpat, ut ab eo deuoratam escam depascatur, qua abunde exaturatus, Crocodili ventrem erodere atque ipsum enecare traditur: alioqui magnus est Ægypti serpentium depopulator. Quamobrem huius loci vulgus Ichneumonem in priuatis domibus, ut & nos feles educat, murémque Pharaonis appellat: neque verò vulgo nostro credendum esse duxerim, qui aliud quadrupedis, latioribus veluti tabellis loricati genus (Tattoum vocant) pro Ichneumone assumunt: est enim ab hoc longè diuersum animal, ut ex hac pictura cernes. {45}